Vipsaş’tan Murat Özer’le yapılan konuşmada, eski filmlerin tekrar düzenlenme ve tamir işlemleri, gıcır gıcır görüntülerle izleyenlerin beğenisine sunulduğu anlatılıyor. Yazıyı okurken eski filmeler geldi aklıma elbet. Sinema şaheserleri değiller belki ama nostaljikler. Eski Türk filmi izlemek gibi bir olgu vardır hatta.

Görseller: http://www.banubozdemir.com/filmleri-korumanin-en-iyi-yolu-restore/

O günlerde yapılan filmler, bugün tekrar elden geçirilerek görüntü kaliteleri iyileştiriliyor. Bugün yapılan filmlerin ise mutlaka dijital birer kopyaları vardır muhakkak. Bu durumda bugünün filmeleri hiçbir zaman eskimeyecek.

Bu, aslında insan algısının da zaman içinde değişeceğini gösteriyor.

Örneğin buz gibi bir bira içtiğinizi düşünün. Gözünüzde bir şey canlanıyor değil mi? İşte o biradan aldığınız lezzet o gözünüzde canlanan obje ile ilgili. Çünkü tad alma duyusu sadece dilinizle değil, elinizi hafif nemlenmiş olan bardağa götürürken başlıyor. Dokunuyorsunuz, elinizle soğuğu hissediyorsunuz. Ağzınıza yaklaştıkça kokusu geliyor. Bir yudum alıyorsunuz. Soğukluk ve bardağın dudaklarınızda bıraktığı hisle birlikte biranın tadını alabiliyorsunuz. Aynı birayı bir matarada içtiğinizde bu tadı alamayacaksınız.

İşte nostaljik film izlemek de benim için böyle bir şey. Görüntüdeki çizikler, kırıklar, sesteki hışırtı, 35mm.’nin verdiği renk…

Nostaljik film sevenler için son fırsatlar arkadaşlar. Bizden sonraki nesiller nostaljik film diye bir kavrama sahip olamayacak. Tadını çıkarın :)

İlk sinema deneyimimdi. Babamla beraber gitmiştik. Yok, olmadı bu. Babam götürmüştü. Bir Beyoğlu sinemasıydı. Ya Emek ya da Atlas. Atlas olma ihtimali daha yüksek. Filmde ne olduyor ne bitiyordu hiç hatırlamıyorum ama, deneyimi hala unutmadım. Birden aklıma geldi, not düşeyim dedim :)

Merak edenler için: IMDB bağlantısı

YouTube’a erişebilenler için:

Bunu da buldum (soundtrack niyetine):