Her gün evden çıkmadan önce birlikte sabah ihtiyacını giderebilmesi için dışarı çıkıyoruz. Döndükten sonra ayaklarını temizliyor, vedalaşıyor, oyalansın diye bir tane kemik veriyor ve işe doğru yola koyuluyorum. Kapıyı kilitlerken, sessiz ve hüzünlü bir şekilde kapıya baktığını görür gibi oluyorum.

Geçtiğimiz kış bende bir alerji problemi baş gösterdi. Test sonuçlarında iki şeye alerjim çıkmıştı. En yüksek dereceli olanı köpeklere, diğeri ise kedilere karşı… Alerji solunum yollarımı aştı ve akciğerlerime kadar indi. Evde nefes almakta sıkıntı çekmeye başladım. Birkaç doktor, birkaç tedavi. Şu anda iyiyim. Konu ile ilgili sadece ilk doktoru neden değiştirdiğime değinip geçeceğim;

Doktoru ziyaretimde, yarım saate yakın şikayetlerimi anlattım. Doktor herhangi bir test yapmadan, muayene etmeden, hatta yüzüme bile bakmadan şunları söyledi ;

1. Sigarayı bırakıyorsun,
2. Köpeği evden uzaklaştırıyorsun,
3. Evdeki halıları kaldırıyorsun,
4. Bana geliyorsun.

Geçmiş zaman tam olarak ne dediğimi hatılamıyorum ama şunun gibi bir şeydi;

Doktor Bey,

1. Oğlunuzu evlatlıktan red ediyorsunuz,
2. Diplomanızı yırtıp atıyorsunuz,
3. Karşınızdaki insan konuşurken arada bir de olsa başınızı masadan kaldırıp, adam yerine koyduğunuzu belli etmeyi öğreniyorsunuz,
4. Beni arıyorsunuz.

Bu randevudan sonra, nedense o doktorla bir daha görüşmedik. Görüşmemek istemeyenler için telefonunu verebilirim. Mesleğinde çok başarılıymış…

İkinci alerji doktorum çok daha ılımlı idi. Söyledikleri çok mantıklıydı. Oysa ki, aynı şeyleri söylüyordu. Sonuçta tedavimi o yürüttü.

Neyse, şu anda bir problemim yok. Gofret’le birlikte bir takım önlemler alarak yaşamaya devam ediyoruz.

Geçen haftalarda yine Gofret’le sabah gezintimizi bitirdikten sonra, kapıyı kilitlerken bir tık sesi duydum. Kilitte bir problem var sandım. Kapıyı açtım, yine kilitledim. Ses gelmedi, evden ayrıldım. Akşam eve döndüğümde, Gofret Hanım her zamanki gibi beni yine kapıda karşıladı. Terliklerimi getirdi. Belirtmeden geçemeyeceğim; ilkinde doğru terliği tutturamaz, teker teker de getirdiği için 3-5 tur atar her akşam.

O gün eve ziyarete gelen bir arkadaşımla Gofret’le ilgili konuşuyorduk. Şunu sordum;

Abicim, ben bu salak kızıma her sabah giderken bir tane kemik veriyorum. Yesin, kemirsin, oyalansın diye. Biliyorsun hayatı yemek üzerine kurulu. Fakat normalde yarım saat içinde vardan yok ettiği kemiği, akşamları geldiğimde hiç ellenmemiş buluyorum. Herkes eve geldikten sonra oturup aynı kemiği afiyetle yiyor.

Aldığım cevap çok ilginçti, inanıp inanmamakta tereddüt ettim. Şöyle demişti arkadaşım;

Köpekler sahiplerinden ayrıldıklarında iştahları kesilir, herhangi bir şey yiyip içmezler.

İlginçti, ama Gofret’e konduramadım. Gofret, hayatı gerçek anlamda yemek üzerine kurulu bir Golden Retriver.

Bu olaydan birkaç gün sonra yine sabah gezintimizden döndük, Gofret’e kemiğini verdim ve evden çıktım. Kapıya kilitlerken yine tık! sesi. Bu kapı başıma bela açacak diye kendi kendime söylenirken, birden bire başımdan aşağı kaynar sular indi sanki. Tık! sesinin ne olduğunu anlamıştım. Bülent’in söyledikleri aklımdan geçiverdi;

“Köpekler sahiplerinden ayrıldıklarında iştahları kapanır.”

Ben kapıdan çıkarken Gofret, hayatını adadığı yemeğini, kemiği duyduğu üzüntü ve şaşkınlıkla ağzından düşürüyordu. Kemik yere düştüğünde tık! diye ses çıkarıyordu. Muhtemelen kapıya öyle bakakalıyordu ve eve gelene kadar kemiğe dokunmuyordu.

Yani bunun üstüne ne demek lazım bilmiyorum, sanırım en iyisi başka bir şey eklememek ve burada bırakmak…