1. Toplantının ortasında açlıktan ölmemek için kısa bir ara verip indim bir şeyler yemeğe. Babamın favori mekanı bir köfteci vardı hemen yakınlarda. Yöneldim o tarafa. Baktım dükkanı büyütmüş. İlk izlenimim buydu daha doğrusu. Oturdum masaya, garson geldi. Hayırlı olsun, taşınmışsınız dedim. Garson şöyle bir açıklama yaptı:

- Abi patron mekanı sattı. Buraya geçtik. Ama kar ortağı oldu eski sahibi. Şimdi aralarında şöyle bir anlaşma var. Yüzde müzde diye giderken, köfte, piyaz, kola dedim :) #

2. Baktım karşıda Nimet Abla. Önünde de bir kalabalık. Bir an düşündüm şöyle. Gidip aralarından bir ikisini kurtarsam, “Boşuna uğraşma buradan alarak şansını değil Nimet Abla’nın istatistiklerini arttırıyorsun” desem. Hayır, o kuyruk bitmez. Vazgeçtim, kalktım fotoğrafını çektim.

Fotoğraf çekerken dikkatimi kalabalığın arasındaki beyaz şapkalı vatandaşlar çekti. Kuyrukta sıkılan, isyan edip vazgeçenlere bilet satmaya çalışan seyyar bayiler. Ne desem boş. Hatta demeyeyim, ağır kaçacak. Ekmek parası bu…

3. Toplantının çıkışında üçüncü dumurumla karşılaştım. Arkamdan gelen grup arasından şöyle bir teklif yükseldi. Yorumsuz aktarıyorum.

- Baba! Şimdi çıkalım sen bana bir cigara bağlarsın, sonra aşağıda kokoreç yaparız, sonra da vınn turizm!

4. Ve günün son bombası! Leydi‘nin tavsiyesi ile gittiğimiz Baylan Pastanesi‘ndeydi. Yediğim şeyin lezzetinin yanısıra, benden daha eski bir mekanın masasındaki sisteme bakın :)